|
اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است
|
آن قدر به دریغای هنر عادت کرده ایم که دیگر باورمان شده ، رندگی عادتی بیشتر برای روزگاری در کنار هم زیستن نیست .
در گیر و دار این زندگی و در بحبو هه ی غفلت ما ، نام های بیشماری به سنگ های سیاه و سفید ، دل می دهند و می روند تا تنها هر از گاهی خاطره سر انگشت احساس ما را نوازش و باران را به چشم اندیشه ی دیروزهایمان هدیه کنند .
ای کاش باور می کردیم : (( هنر وسعت تمام خوبی هاست و ما می توانیم به وسعت تمام هنرها خوب باشیم ! )) .
از : لیا شیرازی ( ترانه سرا )
