روزگار جانبازان شیمیایی صنعت نفت چگونه می گذرد؟!

آقا ناصر روزگار خوشى ندارد. سال هاست كه روزگار خوش او تمام شده. وقتى رفتيم منزلش، حتى نتوانستيم يك كلام با او حرف بزنيم. چون آقاناصر به هوش نبود. خيلى وقت ها هست كه به هوش نيست. روى تشك مخصوصش دراز كشيده بود و در عوالم خودش سير مى كرد.اين روزگار، با نمايان شدن اولين آثار شيميايى در بدنش شروع شد. چند سال بعد دكترها به دليل تومورش هم جوابش كردند.

آقا ناصر؛ اما اخلاق خاص خودش را دارد. نگذاشت حتى خانواده اش هم متوجه اين قضيه شوند. تا زمانى كه پا به 40 سالگى گذاشت و درست همان موقع، حواس پرتى هم پيدا كرد و حال و روزش رو به وخامت گذاشت.
حالا هم كه قدرت تكلمش را از دست داده. روزگار «ناخوش ناصرآقا » اما به دليل هيچ كدام از اين ها نيست. اين روزگار ناخوش از سال 68 شروع شد. درست پس از پايان جنگ: « آقا ناصر هميشه مى گفت بهترين روزگار من، توى دوران جنگ گذشت. حالا ديگر هرچقدر هم كه زندگى كنم و هرچقدر هم كه خوش باشم، روزگار خوشى ندارم...»
« سال 72 اول دبيرستان بودم. هم رزم آقا ناصر كه از بچه هاى شركت نفت هم بود. توى محله ما زندگى مى كرد.ايشان، خانواده ما را به آقاناصر معرفى كرد. وقتى خانواده آقا ناصر آمدند براى خواستگارى من چون خانواده ام دوست ايشان را كاملا مى شناخت ، قبول كرديم و اينچنين شد كه من با او ازدواج كردم.
آقاناصر اخلاق خاصى دارد. هيچ كس، حتى من كه همسرش هستم، از كارش سر در نمی آورد.
توى اين يكى دوسالى كه ايشان زمين گير شده اند و خودم پيگير كارهايش هستم، تازه خيلى چيزها را متوجه شده ام.اين كه كجاها بوده و چه كارها كه نكرده. اين كه چه حال و روزى داشته و ما بى خبر بوديم...»
اين ها را نسرين دهقانى، همسر ناصر سلطانى مى گويد.همين اخلاق آقا ناصر باعث شده حالا و با گذشت سال ها از پايان جنگ، رفقايش تازه به فكر پيگيرى پرونده جانبازى اش بيفتند.
آن وقت ها هر وقت رفقايش از او مى خواستند كه برود و براى درصد جانبازى و تشكيل پرونده اقدام كند مخالفت مى كرده و مى گفت: « چيزيم نيست.»
سال ها مى گذرد و اين روزها او با تركشى كه در سر دارد، زمين گير شده و بى هوش.

ناصر سلطانى شدى تو؟!
« همه چيز از شب عمليات خيبر شروع شد. شب سختى بود. رسيده بوديم به آخرين خاكريزى كه بين ما و عراقى ها وجود داشت. عراقى ها پشت اين خاكريز، كانالى درست كرده بودند به عرض 6- 5 و عمق 8- 7 متر. توى اين كانال آب انداخته بودند و تله هاى انفجارى كار گذاشته بودند. لشكرامام حسين(ع)در اين كانال رخنه كرده بود كه شيميايى زدند.
از قبل، بين بچه ها ماسك پخش شده بود. ساعاتى گذشت و متوجه شديم كه ناصر دارد بدون ماسك تردد مى كند. بعدها فهميديم ماسكش را گذاشته بوده روى صورت يكی از بچه ها.»
هم رزم و دوست آقا ناصر هم همراه ماست. كنار بستر همسنگر سابق و همكار روزهاى نه چندان دور.
سال ها در جنگ با هم بودند و حرف هاى زيادى براى گفتن دارد. فقط مى خواهد كه از او نامى نبريم: « ناصر در بين بچه هاى وزارت نفت، بالاترين سنوات جبهه را دارد. شايد چيزى بيش از 80 ماه. هوش بسيار بالايى داشت. به راحتى می توانست آرايش نيروها و تجهيزات دشمن را تشخيص بدهد.
روحيه اش هم روحيه عجيب و غريبى بود.اگر جلوى گردان حركت مى كرد، روحيه گردان هم چيز ديگرى مى شد. بعضى جاها وقتى زير آتش سنگين عراقى ها دنبال جانپناه بوديم و طى آن ساعات بچه ها پوتين ها را هم از پا در نمی آوردند و با تيمم نماز مى خواندند،نگاه مى كرديم مى ديديم، ناصر پوتين ها را در آورده و آستين ها را بالا زده و مى رود براى وضو. نمازخواندنش هم كه ديگر بساطى بود!
با خيال راحت می ايستاد به نماز. براى همين به كسى كه نمازش خيلى طول مى كشيد، مى گفتيم ناصر سلطانى شدى تو؟!

« قرص ها و گلوله ها »
سال ها از جنگ مى گذشت؛ ولى ناصر ياد آن دوران را فراموش نمى كرد. هميشه و همه جا صحبت از خاطرات جنگ بود.
روزگار خوش آقا ناصر در آن دوران سپرى شده بود و اين روزگار را هم فقط خاطرات آن دوران زنده مى كرد:
« وقتى با ساغر و فاطمه يا با خانواده شان می نشستيم، مرتب از خاطرات دوران جنگ صحبت مى كرد. هميشه هم مى گفت، بهترين روزگار را در دوران جنگ با دوستانم گذرانده ا م.
حالا هم هرچه زندگى كنم، روزگار خوشى ندارم. هرچقدر هم كه خوش باشم، به خوشى دوران جبهه نمى رسد.»
آقا ناصر آدم شوخى هم هست. هم رزمش مى گويد: « محال بود به جمعى وارد شود و لبخند را به لب بچه ها نياورد. شب عمليات كربلاى 4 ناصر براى بچه ها چيزهاى بامزه تعريف مى كرد و آن ها را مى خنداند. »
در خانه هم همينطور:« آقاناصر آدم مغرورى بود. روى حرفش نبايد حرف مى زديم؛ اما فوق العاده مهربان بود.ا گر بعضى وقت ها بحثى پيش می آمد، به قول خودش يك چيزى می پراند و همه مى خنديديم. »
اما حالا آقا ناصر نه مى خندد و نه مى خنداند.
شيمى درمانى حسابى امانش را بريده و بدجور نحيفش كرده است. روزگار طورى چرخيده كه « قرص ها» و « كپسول ها »، بدتر از « گلوله ها » و « تركش ها» آقا ناصر را از پا انداخته اند.

همانقدر مهربان، همانقدر شوخ
سال 80 وقتى آقا ناصر از بيمارستان برمى گشت، باخودش رازى داشت كه تا سال ها بعد هيچ كس بويى از آن نبرد. عجيب است كه دكترها كسى را به دليل "تومور بدخيم" جواب كنند و تا 3 سال بعد هم كسى متوجه آن نشود. مگر مى شود چنين رازى را در سينه داشته باشى و تغييرى در رفتار و گفتارت بوجود نيايد؟!
« رفتار آقا ناصر اصلا تغيير نكرده بود. درطول اين سال ها، همان طور كه قبلا رفتار مى كرد، بود. همانقدر شوخ، همانقدر مغرور و همانقدر مهربان.
فقط هر وقت مى گفتم اسم بنويس برو مكه، همه حاج آقا شدند، فقط شما نشدى؛مى گفت: معلوم نيست تا كى هستم كه بخواهم براى مكه اقدام كنم. هميشه صحبت آينده كه مى شد، مى گفت معلومن نيست...»
از سال 83 خانواده كم كم متوجه بعضى تغيير رفتار و حالات آقاناصر مى شوند.
آقاناصرى كه هميشه لباس اتوكرده به تن داشت، كفش هاى واكس زده می پوشيد و روزى 2 بار استحمام مى كرد، كم كم كارش به جايى رسيد كه با حالتى نيمه جان و سرو وضعى نه چندان مرتب به بيمارستان ميلاد تهران منتقل شد.
« از تابستان سال 84 ، كم كم اختلال حواس پيدا كرد و ديگر سركار هم نمى رفت. براى خريد خانه از منزل خارج مى شد و دست خالى برمى گشت... از طريق دوستان بيمارستان شركت نفت پيش دكتر روانپزشك هم برديمش.چندبار جراحى شد. يكبار در بيمارستان وزارت نفت و يكبار هم با رضايت خودمان در تهران. هركدام هم تا مدتى جواب داد.»

روزگار اين روزهاى آقا ناصر
روزگار اين روزهاى آقاناصر – كارمند شركت خدمات رفاهى نفت اهواز – با شيمى درمانى مى گذرد. در ماه بايد 10 عدد كپسول مصرف كند كه قيمتش مى شود يك ميليون و 500 هزار تومان. هزينه داروها را شركت نفت قبول كرده و مرتب هم اين كپسول ها تهيه مى شود. « اوايل دارو جواب مثبت مى داد. رشد تومور هم متوقف شد؛ ولى الان دوباره دارد رشد مى كند. ديگر اين كپسول ها هم جواب نمى دهد. حالا داروى ديگرى آمده كه اگر به تاييد وزارت بهداشت برسد،بايد پيگير آن باشيم. »
آقا ناصر شيميايى، با يك تركش يادگارى از روزگار خوشش كه در سرش جاخوش كرده، جانباز 20 درصد محسوب مى شود! دوستان و هم رزمان سابق؛ا ما پيگيرند تا درصد واقعى آقا ناصر را برايش بگيرند؛ چون آن زمان خودش نمى خواسته اين موضوع را پيگيرى كند و حالا هم كه به هوش نيست تا بخواهد اين كار را انجام بدهد.
« خدا را شكر از طرف شركت نفت حمايت مى شويم. آقاى احمدی نژاد هم كه آمده بودند اهواز، با پيگيرى دوستان آقا ناصر موفق شديم با بچه ها و خود آقا ناصر از نزديك، آقاى احمدى نژاد را ببينيم.وضعيت آقا ناصر را كه گفتيم، گفتند پيگيرى مى كنند. »
وقتى از خانه آقاناصر می آ مديم بيرون، بچه ها پيشانی اش را بوسيدند. نمى دانيم حرف هايمان را مى شنيد يا نه؟ نمى دانيم متوجه شد كه پيشانی اش را بوسيديم يا نه؟ چون آقا ناصر به هوش نبود.
خيلى وقت ها هست كه به هوش نيست. روى تشك مخصوصش، تشكى كه براى پيشگيرى از زخم بستر است، خوابيده و در عوالم خودش سير مى كند...

كدام اسارت سخت تر است؟
مى گويند ناصر سلطانى تاوقتى سرپا بوده، خصلت هاى عجيب و غريبى داشته ا ست. يكی از آن ها، غرور ناصرآقا و ديگري روحيه فوق العاده بالاى او بوده است.شايد مجموع اين دو خصلت باعث شد خانواده اش تا همين 2 سال يش هم متوجه وضعيت بيمارى جسمى وخيم او نشوند.
آقا ناصر زمان جنگ هم همين طور بوده.اوج روحيه و غرور دربرابر بعثى ها؛
عمليات كربلاى 4، كار به جايى مى رسد كه بايد می آمدند سمت اروند و از آن جا برمى گشتند سمت ايران. همه با خودشان فكر مى كردند، وقتى برسند لب اروند، قايق ها را آتش مى كنند و خيلى راحت از ميان اروند عبور مى كنند و مى رسند به خاك خودمان.به رودخانه كه مى رسند اما می بينند قايق ها نيست. شدت جريان آب رود هم طورى بوده كه بعضى ها نااميد از عبور، همان جا مى مانند و دست آخر هم اسير مى شوند،اما ناصر سلطانى آدم مغرورى است. يعنى آن وقت ها كه سرپا بوده اين طور بوده است.غرورش اجازه تسليم شدن نمى داد و مى گفت:«شده بميرم،اما اسير نمى شوم.»
چشمان قرمز و گلوى پربغض همرزم آقا ناصر و همكار سال هاى پس از جنگ او، كه هم آن روزهاى او را ديده و هم اين روزهايش را، حكايت عجيبى در خود دارد. انگار كه آن روزها را به ياد می آورد و حرف ناصر را  كه اگر بميرم، اسير نمى شوم
و حالا خيره خيره رفيقش را نگاه مى كند كه سال ها پس از جنگ، اسير شده! اسير بستر...
عجب روزگارى است. از آنها كه اسارت در خاك عراق را تجربه كرده اند، بايد پرسيد؛ كدام سخت تر است؟ اين اسارت يا آن؟